Ela Cindoruk

Ankara'nın bir dönemine tanık oluyoruz Ela Cindoruk'un çocukluğuyla.

"Ankara'da doğdum büyüdüm. Evimiz Kızılay'da Karanfil Sokak'taydı, bakanlıkların hemen arkasında, çok merkezi bir yerde, 1950'lerde yapılmış bir apartmandı. Sonra 1967 yılında buraya bir kat çıkılmış annemlerin çabaları ve mimar arkadaşları Şevki Vanlı'nın desteğiyle, beraber tasarlamışlar. Çok güzel bir evdi orası... Sokak diye bir kavram vardı o zamanlarda mesela... Sokakta oynamak, bisiklete binmek, paten kaymak, duvarlarda oturmak en büyük eğlencelerdi. Büyük bir bahçenin içindeydi bizim apartmanımız, küçük dört-beş katlı tipik Ankara apartmanı doluydu her yer; taranmış sıvalı, Ankara taşından binalar... Hepsinin küçük birer bahçesi vardı. Yanımızda minik bir ev vardı, Bekir Sıtkı Bey'in evi; büyük bir meyve bahçesi vardı, oradan meyve çalardık. Bekir Sıtkı Bey sabahları robdöşambrıyla çıkar, köşedeki bakkaldan gazetelerini alır eve dönerdi. Öyle bir hayat vardı o zamanlar... Zaman içinde ilk önce karşımızdaki bina yıkıldı. Sabahtan akşama kadar müzik çalan bir kahveye dönüştü. Sonra birkaç apartman ilerde bir bina yıkıldı, derken sokak 1980'li yıllarda iyice değişti. Biz de 1981'de oradan taşındık. Zaten 5-6 sene önce bu apartman yıkıldı. Bir aile apartmanıydı ve bakımını sürdürmek yıkmaktan daha zahmetli, maliyetliydi. Bu yüzden başka çare kalmamıştı aslında, çok yazık oldu. Özellikle bizim oturduğumuz kat Şevki Vanlı'nın eseriydi...

Döneme göre oldukça yenilikçi ve moderndi evimiz. Yerler koyu renk ahşaptı, annem yere birşey dökmeyelim diye çok dikkat ederdi, çünkü o zamanların cam cilasını sevmediği için, yerler mumla cilalanmıştı. Bir su damladığında bile leke olurdu. Çok yüksek, beş metre tavanlarımız vardı. Üst kata çıkan bir merdiven ve asma katımız vardı. Orada televizyon seyrederdik. Pencere içleri benim köşelerimdi, onların içine girer kitap okurdum. Kar yağdığında, hatırlarım bir keresinde sarılık olup da on beş gün okula gidememiştim, tüm vaktim o pencere içlerinde geçti. Mutlaka şimdiki mesleğimi etkileyen şeyler vardır o evden. Annemle babamın çok zevkli ve yaratıcı tarafları vardı bu mekanın havasında. Tüm duvarlar bembeyazdı, oyuklar ve girintiler, duvar içi rafları vardı. Şu anda yapılan birçok şey o zamanlar o evde de vardı. 1967'den 1981 yılına kadar buradaydık. Bütün çocukluk ve gençlik yıllarım o evde geçti. İnsanlar eskiden evde daha çok vakit geçiriyordu. İstanbul zor bir şehir bir de; bu yüzden kimse kimseyi evinde ziyaret etmiyor artık. Değişen hayat biçimleri komşuluk ilişkilerini de değiştirdi. Güzel günlerdi. Çok yakınmış gibi geliyor aslında ama aslında çok uzak..."