Bir Film Kahramanı

Mete Horozoğlu'nun "dönüm noktam" dediği filmi, vazgeçilmezlerini, korkularını, dekorasyon tarzını ve on sene sonrasına dair hayallerini tüm samimiyetiyle paylaştı.

HAZIRLAYAN YASEMEN ÇIRÇIR FOTOĞRAF BURAK TEOMAN FOTOĞRAF ASİSTANI NEJAT ÇİFÇİ

"Kendimi evimde sakin, sessiz köşeme çekilmiş kitap okurken hayal ediyorum." Mete Horozoğlu tartışmasız yeteneğine rağmen mütevaziliğiyle şaşırtıyor ve işine duyduğu büyük bağlılıkla yeni neslin güçlü oyuncuları arasında yerini alıyor. Zorlu varoluş döneminin ardından haklı bir başarı yakalayan filmdeki karakteriyle ve etkileyici oyunculuğuyla dikkatleri üzerine çekiyor. Biz de onu yakalamışken hem filmden hem hayattan hem de dekorasyon tercihlerinden konuşalım istedik...

Hayatınızın dönüm noktası diyebileceğiniz bir filmde oynadığınızı düşünüyor musunuz?
İnsanın hayatında dört veya beş dönüm noktası olur. Bu film de benim dönüm noktalarımdan biridir. Diğeri ise konservatuara girişim...

Nefes filmi nasıl bir tecrübeydi oyunculuk hayatınızda?
Uzun ve yorucu bir tecrübeydi. 21 aylık bir sürede çekildi. Psikolojik anlamda bu süre boyunca oyuncular gerçek hale dönüşüp, gerçek reaksiyonlar göstermeye başladı. Koşullar oyunculuk reaksiyonunu doğal bir şekilde gösterebilmek için uygundu.

21 ay boyunca nasıl bir yüzbaşı karakteriyle dolaştınız peki?
Çok çekmiş, dertli, derdini anlatamama durumları yaşayan... Gönülden sevdiği bir kadına seni seviyorum bile diyemeyecek bir yapıda. Kendi kalıbının içine hapsolmuş durumda. Yaptığı işle düşüncesi arasındaki farklılıkları çok fazla ortaya koyma özgürlüğü olmayan ve bunun sıkıntısını yaşayan bir adam. Dertli bir yüzbaşı yani...

Farklı eleştirilerle gündem yaratan bir filmde yer aldınız. Siz bu filme nasıl bakıyorsunuz?
Konu Türk askeri; oldukça hassas bir kavram. Milliyetçiler ne biçim film bu dedi. Türk askerinin, dağa çıkan 74 gerillayı öldürmüş olması gerekiyordu. Öyle bir sahne beklediler. Fakat biz gerçek bir şey çekmeye çalıştık. Ve bu gerçekte bizim kahramanlarımız öldü.

Bu filmde neyi güzel işlediniğinizi düşünüyorsunu?
Birincisi: Mevzu çok güzel bir mevzu. Ne kadar kötü değil mi? Böyle bir durumdan güzel mevzu diye bahsedebiliyoruz! Sanatçının böyle bir hakkı ve özgürlüğü var. Bu gerçekten sanatı yapılması gereken ince ve hassas bir durum. Bu konuyla ilgili yüzlerce film çekilmeliydi. Biz terörü yıllardır yaşıyoruz. Orada bir şeyler oluyor; biz de mışlı muşlu konuşarak anlamaya çalışıyoruz. Haksızlığa uğradığını düşünen insanlar bunu bir şekilde dile getirmeli. Sanatçı bir eserle durumunun genele yayılmasını ister. Ben bu filmle bunu yaşadım.

Filmde bir mektup yazıyorsunuz, gerçek hayatta mektup yazar mısınız?
Benim yazdığım tek mektup ortaokulda büyük ablam Yasemin'e yazdığım... Büyük eksikliğini hissettiğim ve hayıfl andığım bir durum aslında. Keşke bir günlük tutsaydım diye düşünürüm. Aslında öyle bir karakter de mektup yazmazdı. Yazdı çünkü, öleceğini hissetti. O güne kadar sıkıştırmış olduğu o duyguyu bir hissiyatla beraber yazdı. Bir insanın intihar mektubu yazması gibi bir şey aslında. Eğer kimsesi olmasaydı ve kendine yazsaydı bu intihar
mektubu olurdu. Bugüne kadar sakladığı tüm duyguları çocukça dile getirdiği bir mektup yazdı.

Duygusal mısınızdır?
Daha gerçekçi ve materyalist bir adamım. Romantik de değilimdir.

Oyunculuk adına ne kadar risk alabilirsiniz?
İnandığım bir şey için rahatlıkla gözümü karartabilirim.

Film sonrasında oyunculuğunuzu nasıl değerlendirdiniz?
Bu benim en iyi oyunum diyebilirim.

Yaptığınız işte ego ne kadar gerekli?
Oyunculukta, karakter ve egonun çok sağlam ve parlak olması lazım. Ama o parlaklığı oyun haricinde çok fazla görmemen gerekiyor.

Hayatta tesadüflere inanır mısınız?
Her şeyin bir zamanı, her şeyin yeri ve anlamı var. Dünya öyle başı boş varolunup sonra yokolunan bir mekanizma değil.

On sene sonra kendinizi nerede hayal ediyorsunuz?
Evimde. Sakin, sessiz köşeme çekilmiş kitap okurken.

Sinema ve dizi oyunculuğu arasında nasıl bir fark var?
Her ikisinin de kendi içinde farklı zorlukları var. Dizi oyunculuğunun sinemaya göre çok daha zor olduğunu söyleyebilirim.

Son okuduğunuz kitap hangisi?
Hakan Günday'ın Ziyan isimli eseri.

Yeni taşındığınız evinize en son ne aldınız?
Kavanoz.

Her şeyden uzaklaştığınız zaman nereye kaçarsınız ?
Çoğunlukla evime. Bir de Kaş'a gidip dalış yapmak gibi bir tutkum var.

Evde neler itici gelir size?
İncik boncuktan hoşlanmam. Çok fazla aksesuar kullanmam.

Peki nelerden vazgeçemezsiniz?
Babamın amcasından kalan müzik setinden vazgeçemem. Her şeyi geride bırakabilirim. Ama onu taşırım. Bir de çay içmeyi çok seviyorum. Ondan vazgeçemem.

Dekorasyon tarzınız nasıldır?
Sıcak tonların evdeki hakimiyetini seviyorum. Vintage mobilyalar ilgimi çekiyor.