Bir Ressamın Vazgeçemedikleri

Ressam Fatma Tülin Öztürk'ün Nişantaşı'ndaki aydınlık atölyesinde, onun için özel olan objeleri inceliyor ve keyifli bir sohbete dalıyoruz.

Hazırlayan ŞAFAK ÜNAL Fotoğraf MEHMET ATEŞ

Nasıl gidiyor çalışmalarınız?
Şu anda çok yoğun bir şekilde çalışıyorum. Mart ayı için iki farklı galeride 44A ve C.A.M. Galeri'de sergim gerçekleşecek. Büyük resim yapmayı sevdiğimden galeri ne kadar geniş olursa, iş o kadar heyecan verici oluyor. Yerleştirme biçiminde büyük resim yapıyorum, bazen tek bir tual sergiliyorum, atölyede parça parça çalışıp galeride birleştiriyorum ve baştan sonu görememek keyif ve heyecan verici oluyor. Bu sefer de 36 adet tuvalin birleşmesinden meydana gelen sürprizli bir iş hazırlıyorum. Tema olarak "güzel ve çirkin" meselesine gönderme yapıyorum. Neye güzel, neye çirkin diyoruz, belirleyici unsurlar neler, şartlanma mı yoksa nesnel ölçütler mi var? Sadece insandan değil, güzel dediğimiz her şeyden bahsediyorum. Şartlanmalar, zaman, kültür, değişik yerler ile tanımı çok fazla değişmiş ve hala da değişen bir kavramı, güzellik meselesini araştırdığım bir çalışma olarak nitelendirebiliriz. Ayrıca Tüyap'daki Contemporary Art Fuarı'na C.A.M. Galeri ile katılıyorum. 35 yıllık resim serüvenimden seçmelerin yer alacağı çok kapsamlı bir Fatma Tülin kitabı hazırlanıyor, aralık ayı başında fuarla birlikte piyasada olması için çalışılıyor.
Ne kadar zamandır buradasınız?
Çok sık ev ve atölye değiştiriyorum. Bu atölyede üç yıl oldu ki benim için uzun bir süre... Genellikle badana zamanı geldi mi mekan değiştiririm!
Bu kadar sık mekan değiştirme sebebiniz nedir? Özellikle aradığınız bir şey var mı?
Atölye için bunu söylemek çok kolay: Işık arıyorum. Gün ışığına alıştım, ne kadar uzun süre ışık alıyorsa o kadar avantajlı oluyor. Evde bunu söylemek daha zor. Kimi yer çok güzeldir ama bir türlü ısınamam. Atölye benim için evden daha özel bir mekan; mesela buraya geldiğimde içi berbat durumdaydı, ışığı çok güzeldi ama bakımsızdı. Hiç umursamadım hemen tuttum. Evde de o mekanın içinde yaşayıp yaşayamayacağınızıilk bakışta anlıyorsunuz. Dekorasyonda iyi karışımları seviyorum, eski bir parça ve çok çağdaş bir mobilya yan yana hoş duruyor. Ancak dekore edilmiş, "mış gibi duran" tarzları sevmiyorum.
Seçtiğiniz eşyalar sizin için neden değerli?
Hiç biri maddi değeri olan eşyalar değil gördüğünüz gibi, sadece bana rağmen benimle uzun bir yol kat etmiş nesneler... Çok mekan değiştiren ve her değişimde çok eşya atan, objeleri veren ya da kaybeden bir yapıya sahibim. Eşyaya çok özen gösteremiyorum. Atmak beni çok özgürleştiriyor, attıkça rahatlıyorum, hafifliyorum. Atamadığım şeyler bana ağırlık verir. Fotoğraflarımı bile atarım, niçin kalsınlar, ne kadar bakıyorum diye düşünüp ayıklamaya girişirim. Bu nesneler tüm bu yok etme arzuma rağmen benimle birlikte inatla kalmış, özellikle de saklamadım ama resmen bana yapışmışlar. Her taşınmada kutudan yeniden çıkıyorlar, bu yüzden önemli oldular.